Βούτυρο στο ψωμί του Έλληνα δημοσιογράφου θα ήταν αυτό το ψυχογράφημα των ηρώων της οικογενειακής τραγωδίας του έργου, τον χορό της οποίας σέρνει πρώτη η μητέρα. Η σκηνή στην μπανιέρα με τους δύο εραστές μένει χαραγμένη μέσα σου θες δε δες, όπως και το αμίμητο, χαριτωμένο, της διπλανής πόρτας ύφος της γραφής του Ραπτόπουλου. Το βιβλίο, ανεξάρτητα από το αν σου αρέσει ή όχι, έχει προσωπικότητα και το βγάζει προς τα έξω.