Το έργο αυτό διαθέτει ευαισθησία και ένα ιδιόμορφο είδος υπερρεαλισμού, όπου τα σπίτια μιλού, η γραφή χορεύει, οι άνθρωποι συλλογίζονται. Μια νουβέλα που διαβάζεται μονομιάς, με ανοιχτό μυαλό και με ένα είδος ποιητικής ευαισθησίας. Αν και η συγγραφέας θεωρείται από πολλούς εκπρόσωπος του εσωτερικού μονολόγου, το παρόν είναι κάτι εντελώς διαφορετικό, αποδίδοντας τον συνειδησιακό χώρο πλαγίως και με ακατανόητο τρόπο.