Οι Σέργιος και Βάκχος αποτελούν δύο φίλους που ζουν, πεθαίνουν και αγιοποιούνται αχώριστοι. Μέσα από τα μάτια της ανθρώπινης αγιότητάς τους εγκρίνουν, κρίνουν και κατακρίνουν τις επιλογές των ηγετών της ρωμιοσύνης. Ο Σέργιος ως η προσωποποίηση της τετράγωνης λογικής και ο Βάκχος ως η προσωποποίηση της πολύπλευρης αγαθοσύνης αλληλεπιδρούν ίσως με τον ίδιο τρόπο που το λογικό και το θυμικό του συγγραφέα προσπαθούσαν κατά την ανάγνωση ή παρατήρηση της ιστορίας να σταθμίσουν και να συνάγουν ένα κάποιο συμπέρασμα. Συνολικά, το «Σέργιος και Βάκχος» αποτελεί ένα ιστορικό μυθιστόρημα με έντονες συγκινήσεις, γέλιο, προβληματισμούς και κρίσεις που πυροδοτούν μιαν άρρητη συζήτηση του αναγνώστη με τους φίλους αγίους.