Στο μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου, ο συγγραφέας συνομιλεί με τον νεότερο εαυτό του θέτοντάς του ερωτήματα απ’ αυτά που κατεδαφίζουν ότι κάποτε είχε απομείνει. Σαρώνει τα πάντα... δεν αναγνωρίζει «ούτε ιερά, ούτε όσια», δεν βλέπει κανέναν λόγο να αφήσει κάτι στη θέση του, δεν διστάζει να γίνει ενοχλητικός και μας μιλά για μια άδοξη επανάσταση και έναν αδιέξοδο έρωτα...