Ο Ιάκωβος Ανυφαντάκης παρουσιάζεται και συστήνεται στο αναγνωστικό κοινό με την νουβέλα "Αλεπούδες στην πλαγιά" για το οποίο τέθηκε και υποψήφιος για βραβείο Κρατικό Πρωτοεμφανιζόμενου Συγγραφέα και Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου στην πεζογραφία του περιοδικού "ο αναγνώστης". Στο βιβλίο αυτό ο συγγραφέας καταπιάνεται με τις σχέσεις των ηρώων του και συγκεκριμένα δύο φύλων στο διάστημα της ηλικίας τους από τα είκοσι πέντε έως τα σαράντα. Είναι από τις λίγες ιστορίες που έχω διαβάσει με αρχή και τέλος (μολονότι παίζει με τον χρόνο) καθώς στόχος του συγγραφέα ήταν να φανερώσει την ισορροπία μεταξύ φιλίας και έρωτα. Ειδικότερα αυτή η αίσθηση που μου καλλιεργήθηκε ήταν του ανικανοποίητου καθώς ο αφηγητής σε α' πρόσωπο εκμυστηρεύεται στον αναγνώστη του κάνοντας έναν απολογισμό της ζωής του τις ερωτικές αστοχίες ή αποτυχίες του. Το παρελθόν κυνηγά τον ήρωα και οι παροντικές εφήμερες σχέσεις του φαίνεται να αποτελούν το αναλγητικό του. Αυτή η επιστροφή στο παρελθόν ωστόσο θα τον οδηγήσει σε νέες σκέψεις και έτσι θα μπορέσει να επανεξετάσει την ζωή του. Έχοντας πρόσφατα διαβάσει Nabokov δεν θα μπορούσα να μην σημειώσω ότι ο Ανυφαντάκης μου ξύπνησε κάποια αφηγηματικά αποσπάσματα της Λολίτα αφού η ηρωίδα του Άννια φαίνεται να παρασύρεται και να καταστρέφεται από την συμπεριφορά της, κι έπειτα δίνει τον λόγο στον αφηγητή να αναλογιστεί τις αιτίες που οδήγησαν την ηρωίδα σ' αυτήν την πράξη. Απόλαυσα το μελαγχολικό ύφος γραφής που πρόσφεραν οι αναμνήσεις...