Μια κλεφτή ματιά στις σκέψεις μιας περίπλοκης και αναμφίβολα ενδιαφέρουσας προσωπικότητας, με τον τόσο έντονο και απολαυστικό κυνισμό και την αντικοινωνικότητα του Μπουκόβσκι να κυριαρχεί σε κάθε του επιστολή. Χαρακτηριστικό δε, είναι επίσης η ειλικρινέστατη αυθάδεια που διατρέχει (σχεδόν) όλες τις επιστολές του. Ο Μπουκόβσκι κατά κύριο λόγο διατηρεί το ίδιο ύφος είτε απευθύνεται σε εκδότες, σε κριτικούς-επικριτές, σε φίλους, ινδάλματα κ.ο.κ., σε σημείο που ο παραλήπτης να μην έχει καν σημασία από ένα σημείο και μετά. Η κάθε επιστολή καταλήγει να είναι όχι τόσο ένα μέσον επικοινωνίας, όσο ένας τρόπος έκφρασης. Τα γράφει επειδή τα σκέφτεται, επειδή πρέπει να ειπωθούν. Γράφει όχι για την φήμη, όχι για κάποια ικανοποίηση που κάποιος τον αποκάλεσε ποιητή ή συγγραφέα, ούτε καν για τα χρήματα (τα οποία μάλιστα φαίνεται να χρειάζεται). Γράφει για τον ήχο της γραφομηχανής όταν τα δάχτυλά του πατούν τα πλήκτρα, γράφει για να ξορκίσει τους δαίμονες του, γράφει γιατί έτσι γουστάρει, γράφει γιατί το έχει ανάγκη. Γράφει για τη γραφή. Απόλυτα πρωτότυπος, αυθεντικός, ο εαυτός του, ο Μπουκόβσκι αρνείται να μπει σε οποιαδήποτε νόρμα και οποιοδήποτε καλούπι. Εξάλλου, «το μόνο ευφυές πράγμα στην καλή τέχνη είναι να σε κλονίζει πατόκορφα, αλλιώς είναι αρλούμπες».