Η Άντρη Αντωνίου έχει γίνει από τις αγαπημένες μου συγγραφείς νεανικής λογοτεχνίας τα τελευταία χρόνια, καθώς καταφέρνει να γράφει ιστορίες που παρόλο που απευθύνονται σε πιο νεανικές ηλικίες μπορούν να διαβαστούν και να δώσουν μηνύματα ανεξαρτήτως ηλικίας. Η Αμαλία στα 16 της πια χρόνια, μας εξιστορεί κομμάτια της ζωής της από ένα παρελθόν σκοτεινό, που δεν μπορεί να ξεχαστεί. Η ζωή της μοιάζει με ένα ουράνιο τόξο που μέχρι τα 8 της, ήταν πολύχρωμο και φωτεινό και ύστερα έγινε γκρίζο και σκοτεινό... Η υποψία της κακοποίησης πέφτει σαν σκιά την ατμόσφαιρα της αφήγησης, μέχρι που αυτή η τρομακτική υποψία επιβεβαιώνεται και βαραίνει ακόμα πιο πολύ τον αναγνώστη. Είναι σοκαριστικό πως γύρω της κανείς δεν είδε τα σπασμένα κομμάτια της ψυχής της. Πόσο απροστάτευτη ήταν ακόμη και από την ίδια της την μάνα όταν υπέφερε την κακοποίηση. Μέσα από τη σχέση που αναπτύσσει με τον 6χρονο Ορφέα αρχίζει να ξεκλειδώνει τη σφραγισμένη της καρδιά και μέσα από το φακό της polaroid της βρίσκει ανακούφιση αποθανατίζοντας τις ζωές των άλλων. Οι εικόνες που τραβά είναι ίσως ενδόμυχα αυτές που ονειρεύεται να είχε ζήσει η ίδια. Μέσα στο μαύρο φόντο της δικής της ζωής, οι φωτογραφίες αυτές είναι γεμάτες από την ευτυχία που δεν γνώρισε και κυρίως δεν πιστεύει πως μπορεί να έχει... Τα συναισθήματα που μεταφέρονται στο βιβλίο μέσα από τα βιώματα μιας 16χρονης, με τόσο ώριμο λόγο, είναι ισοπεδωτικά. Η Αμαλία λέει σχεδόν τα πάντα, χωρίς να πει σχεδόν τιποτα. Μια διαδρομή ζωής από το σκοτάδι στο φως, όπου όλες οι αναμνήσεις της έφηβης ηρωίδας, είναι σαν φωτογραφίες σε μαύρο φόντο.