Το "Με τέσσερα χέρια" και το "Η σκιά της σκιάς" που έχω διαβάσει παλιότερα μου δημιούργησαν υψηλότερες προσδοκίες για το συγκεκριμένο μυθιστόρημα. Η γραφή του Ταΐμπο είναι πάντα γοητευτική, το ιδιαίτερο χιούμορ του ευπρόσδεκτο, η πλοκή με τους πρωταγωνιστές να δρουν σε ευρύ χρονικό φάσμα κρατά το ενδιαφέρον σε ψηλό επίπεδο αλλά... Νομίζω ότι η υπερβολή σε κάποιες σκηνές δράσης ξεφεύγει και η ιδεολογική του εμμονή αφήνει σε αυτό το βιβλίο άλλα στοιχεία της προσωπικότητας των ηρώων του σε δευτερεύοντα ρόλο αντίθετα με τα προαναφερθέντα μυθιστορήματα.