Ολη η τριλογία του αττια είναι υπέροχη όμως θεωρώ ότι στο συγκεκριμένο βιβλίο απογείωσε το ταλέντο του. Το γεγονός ότι ο συγγραφέας είναι παράλληλα και ψυχολόγος του έδωσε την δυνατότητα να γράψει μια ιστορία με απρόβλεπτες εναλλαγές συναισθημάτων που σε καθηλώνουν, πράγματα που συμβαίνουν στον καθένα, συναισθήματα που βιώνει ο καθένας, αυτό είναι η μαεστρία του ότι έφτιαξε μια δυνατή αστυνομική ιστορία χωρίς υπερηρωες αλλά με ανθρώπους με ελαττώματα που πονούν...Όσο φτάνει στο τέλος του το βιβλίο απογειώνεται και σου αφήνει ένα δίδαγμα αλλά και ένα πολύ όμορφο αίσθημα συγκίνησης.