Θα το φανταζόσαστε πότε ότι αμέσως μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο οι Εβραίοι κρατήθηκαν και πάλι σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και μάλιστα από τους συμμάχους; Κι όμως, συνέβη!
Μετά τον πόλεμο οι Εβραίοι θέλησαν να ιδρύσουν το κράτος του Ισραήλ στην Παλαιστίνη, για να είναι ασφαλείς, αλλά οι Βρετανοί, που έλεγχαν την περιοχή, ήθελαν να διατηρήσουν μια ισορροπία στην αναλογία Εβραίων κι Αράβων και δεν τους άφηναν να συρρέουν σωρηδόν. Έφτιαξαν, λοιπόν στρατόπεδα στην Κύπρο, camps (καταυλισμούς στα ελληνικά) που οι Κύπριοι τα είπαν κάμπους και τους μάντρωσαν μέσα. Δεν τους έκαναν σαπούνι κι είχαν ένα πιάτο φαΐ να φάνε, αλλά γύρω-γύρω υπήρχε συρματόπλεγμα κι η έξοδος απαγορευόταν. Οι κρατούμενοι είχαν μέρος της διαχείρισης των στρατοπέδων, όπου μπορούσαν να τελέσουν το τυπικό της θρησκείας τους. Γίνονταν γάμοι και γεννιούνταν παιδιά, πράγμα επιτακτικό για τη φυλή τους μετά το Ολοκαύτωμα. Η ζωή, όμως, δεν ήταν ρόδινη και το τραύμα του πολέμου πολύ νωπό.
Το βιβλίο είναι η ημερολογιακή καταγραφή ενός Κύπριου δημοσιογράφου, τον οποίον διάλεξαν οι κρατούμενοι για να παρουσιάσει τη ζωή στους κάμπους. Αφηγείται τις συνεντεύξεις που παίρνει και παρουσιάζει τη ζωή στους καταυλισμούς. Στην αφήγηση παρεμβάλλονται τρεις παράλληλες ιστορίες, που αφηγούνται άλλα άτομα και συμβαίνουν στον ίδιο χώρο και χρόνο.
Με συγκίνησε βαθιά.