Τα γεγονότα διαδραματίζονται μεταξύ άλλων και στην ιδιαίτερη πατρίδα του συγγραφέα (που τυγχάνει να είναι και η δική μου), τη Μαγνησία, πράγμα που ομολογουμένως που κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον μου για όλες τις μικρές αυτές ιστορίες. Ωστόσο μπορώ να πω πως ο συγγραφέας σε τόσο μικρή έκταση κατάφερε να ξεφύγει από την επιδερμική εξερεύνηση των περιεχομένων, το οποίο με εξέπληξε ευχάριστα. Είδα στοιχεία ντοπιολαλιάς, έφτασα νοερά στα σοκάκια και την παραλία του Βόλου, είδα τον κόσμο μέσα από τα μάτια του Ανδρέα, κι αυτό σε λιγότερο από 200 σελίδες. Βέβαια, οφείλω να αναφέρω πως μερικές φορές ένιωσα επιτηδευμένη τη συναισθηματική φόρτιση που προσπαθούσε να προξενήσει ο συγγραφέας στον αναγνώστη μέσω των τραγικών συμβάντων που ανέφερε. Ίσως και εγώ η ίδια να μην αισθανόμουν άνετα με ορισμένα από τα σημεία που διάβασα. Ωστόσο, στα διηγήματα βλέπουμε την ωμότητα να συνδυάζεται άρτια με τον υπαινικτικό χαρακτήρα της γραφής. Μετά, λοιπόν, από αυτό το βιβλίο ανυπομονώ να διαβάσω το πιο πρόσφατο μυθιστόρημά του ακόμη περισσότερο!