Το βρήκα ακραιο, υπερβολικό, εκνευριστικά πιεστικό ως προς το να κάνει τον αναγνώστη να κλάψει. Σέβομαι πως η Παπαδάκη έχει συναισθηματική φόρτιση γράφοντας για τη μητέρα της αλλα εχει και το μελό με το ζόρι ένα μέτρο. Αντιλαβάνομαι όμως ότι υπαρχουν πολλοί αναγνώστες που κρίνουν την επιτυχία ενός βιβλίου από το πόσο κλάμα θα ρίξουν, στην ίδια λογικη με τις ταινίες του Νίκου Ξανθόπουλου, συνεπώς περιορίζομαι να βαθμολογήσω με 5 αστέρια τη γραφη της συγγραφέα και να πω "περί ορέξεως, ουδείς λόγος"