Στις πρώτες σελίδες του πεζογραφήματος αυτού βρίσκεις την εξής φράση: «Μνήμη Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη», που μπορεί να είναι αρκετά δηλωτικό για το περιεχόμενο του έργου που ακολουθεί. Ο Θωμάς Κοροβίνης έχει έναν ιδιαίτερο τρόπο γραφής και παρουσίασης της ιστορίας μέσα σε συγκεκριμένο χρονικό και τοπικό πλαίσιο, με ευχάριστα και αξιοσημείωτα ηθογραφικά και λαογραφικά κείμενα σαν αποτέλεσμα. Το συγκεκριμένο βιβλίο, είναι κάτι το λίγο διαφορετικό. Ένας μονόλογος, ως τις τελευταίες στιγμές. Χωρίς να καταντά μακάβριος, μα ίσως λυτρωτικός. Δεν είμαι σίγουρος αν καταφέρνει αυτό που ξεκινά να πετύχει σαν ιστορία. Είναι μια αφήγηση που θα μπορούσε να σταθεί σαν θεατρικό μονόπρακτο και αυτό προσδίδει μια ιδιόρρυθμη ζωντάνια και χαρακτήρα στην αίσθηση που έχεις διαβάζοντας και δεν μου φάνηκε τόσο καταθλιπτικό, μα βασανίζεται από κάτι το επιτηδευμένο.