Κάθε βιβλίο της Μάτσα αποτελεί γροθιά στο στομάχι. Το συγκεκριμένο δε, είναι το μόνο από όσα έχουν βγει για τον κορωνοϊό και την καραντίνα που μου ξύπνησε την περιέργεια να διαβάσω. Κι αυτό γιατί πραγματεύεται το πιο άχαρο πράγμα σε αυτόν τον ιό (εκτός από τον ίδιο τον θάνατο προφανώς): τους ανθρώπους που πέθαιναν μόνοι τους και τους δικούς τους που δεν μπορούσαν να τους θρηνήσουν. Ανατριχιαστική δουλειά.