Αν και δεν έχει να προσφέρει κάτι καινούργιο στην επιστημονική φαντασία, είναι πολύ καλύτερο από τις κλασικές χολιγουντιανές ταινίες καταστροφολογίας αφού αντικαθιστά τους γρήγορους ρυθμούς ενός διαστημικού θρίλερ με ένα συναρπαστικό διαστημικό δράμα που απορροφά τον αναγνώστη. Αυτό που αγάπησα στο συγκεκριμένο βιβλίο είναι ότι, όσο περίπλοκες κι αν είναι οι επιστημονικές γνώσεις που χρησιμοποιούν οι συγγραφείς, φροντίζουν πάντα ώστε να γίνουν απλές και κατανοητές ακόμα και από αναγνώστες, σαν εμένα, που δε σκαμπάζουμε και πολλά πέρα από 2-3 βασικούς νόμους της φυσικής. Νομίζω ότι είναι ο Clarke που έβαλε το χεράκι του σε αυτό μιας και όσο θυμάμαι τις γεωλογικές αναλύσεις του Baxter στο Proxima ανατριχιάζω και όχι από ευχαρίστηση. Τόσο στο Μάτι του Χρόνουρόνου όσο και στην Ηλιακή Καταιγίδα οι συγγραφείς έχουν φέρει στο προσκήνιο του επιστήμονες, και φυσικά δε λείπει ο αποστασιοποίημένος επιστήμονας που το μόνο που μπορεί να σκεφτεί είναι η δουλειά του. Το αγαπημένο trope του Clarke. Κι ενώ και οι δύο συγγραφείς προτιμούν να επικεντρώνονται στην επιστήμη, εδώ έχουν κάνει πολύ καλή δουλειά στη σκιαγράφηση των χαρακτήρων, γεγονός που με εξέπληξε ευχάριστα. Έκπληξη αποτέλεσε για μένα και το γεγονός ότι υπάρχουν δύο gay χαρακτήρες στο βιβλίο. Μέχρι τώρα δεν είχα συναντήσει ομοφυλόφιλους χαρακτήρες σε βιβλίο κανενός απ' τους δύο συγγραφείς. Θα υποθέσω όμως ότι σε αυτό έβαλε το χεράκι του ο Baxter, ώντας νεότερος. Οι εικασίες που έχουν κάνει όσον αφορά την επιστήμη του κοντινού μέλλοντος (γραμμένο το 2006, εξελίσσεται το 2037-42) είναι αρκετά ρεαλιστικές. Δε μπορώ παρά να εύχομαι να έχει γίνει προσεδάφιση στον Άρη τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 2030 αλλά και να έχουμε καταφέρει να δημιουργήσουμε τόσο εξελιγμένη Τεχνίτη Νοημοσύνη όπως η Αθήνα ή έστω ο Θαλής.