Το δεύτερο βιβλίο με πρωταγωνιστές την Άννα Ηλιοπούλου και τον γοητευτικό εγκληματολόγο Πέτρο Δεληγιάννη. Αρχικά, απόλαυσα το βιβλίο όσο δεν πάει, ειδικά από τη μέση και μετά, που δεν μπορούσα να το αφήσω!! Θα παραδεχτώ, όμως, ότι το πρώτο (Η πτώση) μου άρεσε ένα μικρό τσικ παραπάνω, ίσως γιατί είχε πολλές κόντρες μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών. Αυτό το βιβλίο εστιάζει περισσότερο στο αστυνομικό στοιχείο, σε σχέση με το προηγούμενο. Δεν επικεντρώνεται τόσο πολύ στη σχέση του Πέτρου και της Άννας, όπως στην Πτώση, γεγονός που μου άρεσε πολύ και χάρηκα πολύ για την έκβαση του βιβλίου. Είναι ένα αστυνομικό με τα όλα του! Έχει αγωνία, ανατροπές, μια πολύ όμορφη και ενδιαφέρουσα ιστορία, μυστικά, αγάπες, τρέλες, ιδιοτροπίες, χορούς, μουσικές, ταξίδια, ελάχιστο ρομαντισμό όσο πρέπει, και γενικώς μου άρεσε πολύ! Δεν θεωρώ πως υπήρχε κάτι που να με χάλασε στο βιβλίο, ίσως μόνο ότι μου φάνηκε ότι μέχρι τη μέση ήταν λίγο πιο αργή η πλοκή, αλλά μπορεί να φταίει που εγώ το διάβασα με ρυθμούς χελώνας. Παρόλα αυτά μου άρεσε πολύ και σας το προτείνω σίγουρα να το διαβάσετε!!