ΒΑΣΩ ΖΑΦΕΙΡΟΠΟΥΛΟΥ ...... Σ' αυτό το άρτια δομημένο, μεστό, κοινωνικό μυθιστόρημα,με μια πένα λυρική γεμάτη συναίσθημα,η εξαιρετική συγγραφέας Βάσω Ζαφειροπούλου,ανοίγει την πύλη ενός παλιού αρχοντικού και καλεί τους αναγνώστες να αφουγκραστούν την ιστορία του και να νιώσουν,να βιώσουν,να περπατήσουν στα μονοπάτια μιας ζωής όπου η μοίρα χάραξε στους ανθρώπους του.. Ήρωες και αντιήρωες σε αυτό το υπέροχο λογοτεχνικό έργο-θα πω εγώ-,ψυχορραγούν κάτω από το βάρος μιας ξεπεσμένης αριστοκρατίας,κάτω από το βάρος της ίδιας της ζωής,κουβαλώντας ο καθένας την δική του ιστορία.Από ένα παρελθόν που δεν τους "χαρίστηκε", από τον φόβο σε έναν μέλλον μοναχικό, γερασμένο,σε μια πορεία αναγκεμένη βάδισαν, κρατώντας τους δεσμούς ισχυρούς σαν οικογένεια αληθινή.. ....... Στη ζωή "σκύβει"η συγγραφέας.. Σε αυτήν που δεν είχαμε ποτέ τον χρόνο να εκτιμήσουμε,να δούμε τα σημαντικά της.Στον τοίχο που έχτισε τον απροσπέλαστο της σύνεσης,το συναίσθημα φοβισμένο έμαθε να κρατεί την αγκαλιά του κλειστή. Στις ανατροπές της "στέκεται,"αυτές που αλλάζουν την προδιαγεγραμμένη πορεία μας,όλα μας τα δεδομένα, μαραίνοντας,καταργώντας τα όνειρα καθιστώντας μας έρμαια σε ένα αύριο άγνωστο. Τον άνθρωπο σκιαγραφεί η Βάσω Ζαφειροπούλου θέτοντας τον σντιμέτωπο με τον ίδιο τον εαυτό του. Αυτόν τον αμετανόητο,τον αριβίστα,που δεν διστάζει να θυσιάσει την ομορφιά, την ίδια την "ζωή"προς όφελος του. Τον άνθρωπο τον "αφημένο"με το βλέμμα μιας άλλης εποχής,τον βολεμένο ,τον ανίσχυρο αποτυπώνει με κατανόηση,μα και τον άνθρωπο τον "άλλον",τον αγωνιστή,τον ακούραστο,που έμαθε να ζει,να διεκδικεί μια έντιμη ζωή στήνει στο πιο ψηλό βάθρο. Με γλυκύτητα κοιτά,τον λαϊκό άνθρωπο,τον απλό,τον αληθινό με τον ζεστό του κόρφο σαν ένα λιμάνι απάνεμο και συγχρόνως το βλέμμα στρέφει αυστηρό στον αυταρχισμό... Την αγάπη μεταφράζει η συγγραφέας σε όλες της τις μορφές και την εμφανίζει μπροστά μας καταλυτική, οριστική. Ο έρωτας ο τρυφερός, ο ζεστός,ο γεμάτος προσμονή, αυτός που γεννά την ελπίδα με το καθάριο βλέμμα του,στέλνει τις θεϊκές του μελωδίες στα αφτιά των αναγνωστών.Μελωδίες ικανές να στεγνώσουν τα δάκρυα,να επουλώσουν τις πληγές της απώλειας,στους βουβούς λυγμούς να χαράξουν ένα χαμόγελο.. Και εμείς καλούμαστε να αφήσουμε το παράθυρο της ψυχής μας ανοιχτό,να μπουν μέσα μας οι μελωδίες αυτές οι μοναδικές όπου η ίδια η ζωή ενορχηστρώνει.. Η ζωή αυτή,που μας αναστατώνει,μας βολοδέρνει, ξαφνιάζοντας μας πάντα με τα "καμώματά "της. .... Εγώ,θα προσκαλέσω τους αγαπημένους μου φίλους αναγνώστες να ξεναγηθούν μέσα από την υπέροχη, παραστατική πένα της Βάσως Ζαφειροπούλου σε αυτό το παλιό,περήφανο Αρχοντικό που αναδύει μυρωδιές ενός ένδοξου παρελθόντος και να ακούσουν τις ιστορίες των ανθρώπων του.. Ιστορίες που μένουν αλησμόνητες!! ..... Ένα πραγματικά ολοκληρωμένο κοινωνικό μυθιστόρημα. Ένα μυθιστόρημα,άξιο λόγου.. Απλά, υπέροχο!!!!