Βρήκα σε αυτό ένα ακόμη ουτοπικό έργο, πολύ ανιαρό και πραγματικά αγωνίστηκα για να το διαβάσω μέχρι το τέλος. Μου άρεσε η ιδέα μιας κοινωνίας – που εμφορείται από απόλυτα και ακραία κοινωνικά και θρησκευτικά ήθη που προσκρούονται στη λογική. έτσι εδώ βλέπουμε μια τεράστια ανατροπή, στην κοινωνία του Έρεβον, όπου το πάνω είναι κάτω, το αριστερό είναι το δεξί (και όπου η αρρώστια σε κάνει εγκληματία και η κατοχή οποιασδήποτε τεχνολογικής συσκευής μπορεί να σου δημιουργήσει πραγματικό πρόβλημα), αλλά σε αντίθεση με τον Swift - ο οποίος πέτυχε το ίδιο πράγμα στα Ταξίδια του Γκιούλιβερ - ποτέ δεν αισθάνεσαι πραγματικά μαζί με τον Μπάτλερ. Και αυτό είναι το πρόβλημα. Το μυθιστόρημα μοιάζει πιο πολύ με ένα τεχνικό εγχειρίδιο από ότι ένα λογοτεχνικό έργο με μυθοπλασία.