Στο τρίτο βιβλίο της σειράς η le Guin συνδιάζει τη φαντασία με φιλοσοφικές σκέψεις πάνω στο θάνατο και την αιώνια ζωή. Όλο το βιβλίο είναι ένα ταξίδι βαθιά φιλοσοφικό και αλληγορικό. Ασχολείται με τη φύση του ανθρώπου, το φόβο του θανάτου και της μη ύπαρξης και την αναζήτηση της αθανασίας. Και αυτό είναι ένα απ' τα ταλέντα της le Guin, να παίρνει μια φαινομενικά απλή ιστορία περί καλού και κακού και να την κάνει κάτι ξεχωριστό. Η σχέση μεταξύ του Κίρκου και του Άρρεν εξελίσσεται πολύ ωραία και ο ένας συμπληρώνει τον άλλο. Ο Άρρεν είναι παθιασμένος και παρορμητικός, ενώ ο Κίρκος στωϊκός και σταθερός. Κι ενώ η ιστορία φτάνει προς το τέλος της, οι ισορροπίες ανατρέπονται.