Ο Πασκουάλ Ντουάρτε είναι μια εξαιρετική νουβέλα. Όχι μόνο για την απλή αλλά ταυτόχρονα διεισδυτική γραφή του Θέλα. Ο κεντρικός ήρωας αφηγείται τη ζωή του και πώς κατέληξε να γίνει δολοφόνος. Από την αρχή υπάρχουν υπαινιγμοί που αιωρούνται για την εξιστόρηση αυτή. Ο συγγραφέας έντεχνα μας βάζει σε σκέψεις για την αξιοπιστία της μαρτυρίας αυτής και αυτό δημιουργεί δύο επίπεδα κατά τη διάρκεια της αφήγησης. Στο ένα επίπεδο ο Ντουάρτε είναι ένας τραγικός ήρωας που δεν μπορεί να αποφύγει τη μοίρα του. Είναι ο φτωχοδιάβολος που μεγάλωσε χωρίς αγάπη και η τύχη του στερεί την απόλαυση της αγάπης όσες φορές τη συναντά. Στο δεύτερο επίπεδο οι υπόνοιες για την αξιοπιστία της ιστορίας του με έκαναν να σκέφτομαι μήπως όλη αυτή η ιστορία είναι μια προσπάθεια να αποτινάξει την ευθύνη για τους φόνους που διέπραξε και να τη μεταθέσει στα θύματα, στη μοίρα, στο θεό, στην ατυχία του. Η σκέψη ότι λίγο πριν το τέλος της ζωής του προσπαθεί να έχει καλύτερη μεταχείριση από φύλακες και ιερωμένους, μένει ζωντανή ως το πολύ ωραίο τέλος που βάζει στη νουβέλα του ο Θέλα.