Εξαιρετικό μυθιστόρημα που έχει πολλά στοιχεία από τους Αμερικανούς κλασσικούς συγγραφείς. Ο τρόπος αφήγησης της Πρου, με τα καρτ ποστάλ που αποστέλλονται από τους ήρωές της και εμφανίζονται στην αρχή κάθε κεφαλαίου, μου θύμισε τον Ντος Πάσος και τον "45ο παράλληλο". Η γλώσσα που χρησιμοποιεί, άλλοτε σκληρή και άλλοτε σπαρακτική μοιάζει με του Φώκνερ. Οι πρωταγωνιστές της, τραγικοί αλλά ανθρώπινοι και πραγματικοί, μοιάζουν να έρχονται από τις ιστορίες του Στάινμπεκ. Παρόλες τις ομοιότητες, το σύνολο του βιβλίου είναι ιδιαίτερα συμπαγές και ισορροπημένο και έχει δικό του χαρακτήρα. Υπέροχες οι εικόνες της υπαίθρου και των πόλεων που αλλάζουν και οι δύο καθώς η Αμερική γιγαντώνεται μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο. Πολύ λεπτομερής είναι και η δουλειά πάνω στους χαρακτήρες που οι περισσότεροι κινούνται σε διαφορετική κατεύθυνση με το αμερικάνικο όνειρο είτε από επιλογή τους να διατηρήσουν παραδόσεις και αξίες που χάνονται είτε από αδυναμία να αντισταθούν στη μοίρα τους. Ήδη βάζω στα προσεχώς και άλλα έργα της Πρου.