Ο τίτλος περιέχει βέβαια αρκετή δόση ειρωνείας, γιατί στα κείμενα αυτά ό έρωτας, όταν καί όπου υπάρχει, δε βιώνεται ποτέ σαν τέτοιος αλλά χάνεται πάντα πίσω από ένα αξεπέραστο τείχος μεγάλων ή μικρών δυσκολιών. Το κοινό στοιχείο πού χαρακτηρίζει, αντίθετα, όλες αυτές τίς ιστορίες, είναι ή δυσκολία της επικοινωνίας, αυτή ή ζώνη σιωπής πού καλύπτει τίς ανθρώπινες σχέσεις.. «Καί στην καρδιά αύτοϋ του ήλιου υπήρχε μονάχα ή σιωπή» γράφει ό Καλβίνο στην “Περιπέτεια ενός ποιητή”, όπου όταν ό συγγραφέας αναφέρεται στίς ομορφιές της φύσης καί την αναζήτηση της ευτυχίας γίνεται λακωνικός καί συγκρατημένος, ενώ όταν θέλει να περιγράψει τίς δυσκολίες της ζωής, το υφός του γίνεται πυκνό καί βασανιστικό, γεμάτο οδυνηρές καί μη λεπτομέρειες. Η ευφυΐα και η διάθεση για παιχνίδι· αυτά είναι τα δύο χαρακτηριστικά της γραφής του που περισσότερο αγαπώ.