Ο Πλάντ στο βιβλίο του μας μιλάει για τον επί σαράντα χρόνια σύντροφό του Νίκο Στάγκο. Μας λέει για την καταγωγή του, τους γονείς του, την επαγγελματική του σταδιοδρομία αλλά και για τη γνωριμία τους. Χρησιμοποιώντας δεύτερο πρόσωπο δίνει μία εγγύτητα στο λόγο και λειτουργεί σαν εξομολόγηση για τις στιγμές που ζήσανε μαζί.

Με συγκίνησε πολύ η αρχή της γνωριμίας τους τα ταξίδια που έκαναν τις ασχολίες που είχαν και γενικά όλη η φροντίδα και η εκτίμηση που είχαν ο ένας για τον άλλον. Το πιο δύσκολο κομμάτι είναι όταν ο σύντροφος του διαγνώστηκε με καρκίνο. Εκεί οι στιγμές ήταν δύσκολες και είναι σκληρό να βλέπεις έναν άνθρωπο που έσφυζε από ζωή μετά να μην μπορεί να αντεπεξέλθει στην καθημερινότητα.

Ένα ανάγνωσμα βαθύτατα συγκινητικό, τρυφερό, δυνατό και εξομολογητικό. Στο τέλος αποκομίζεις ότι αυτοί οι δυο άνθρωποι έζησαν μία τόσο όμορφη ζωή γεμάτη πάθος που όμως η αρρώστια δυστυχώς έκοψε το νήμα αυτής της αγάπης.

Το αγάπησα πολύ αυτό το βιβλίο για την αλήθεια του. Εύχομαι ο καθένας στη ζωή του να ζήσει έναν τόσο μεγάλο έρωτα.

Καλή ανάγνωση