Κατ' αρχήν μου άρεσε η γραφή της Άννας Λάμπρου. Δεν είχα διαβάσει άλλο βιβλίο της. Μου άρεσε, με εξαιρέσεις. Δεν μου άρεσε ότι επαναλαμβάνει τους τίτλους των κεφαλαίων, καθώς και ο τρόπος που τελειώνει η ιστορία. Η ιστορία είναι η ιστορία της Ελλάδας και των ανθρώπων της, της περιόδου 1920-1955, με κεντρική ηρωίδα την Ελπινίκη, μια γυναίκα καλοσυνάτη, λογική, τρυφερή και ως ένα σημείο δυναμική. Δυναμική όσο την αφήνουν τα ήθη και έθιμα της εποχής και η καταπίεση από την οικογένεια. Το τέλος απότομο και απογοητευτικό. Ναι μεν προδόθηκε η Ελπινίκη, αλλά η ζωή συνεχίζεται. Αυτό το συνεχίζεται δεν είδα, δεν περιγράφεται στο βιβλίο. Έμεινα με μια στυφή γεύση.