Θετική έκπληξη η ανάγνωσή του. Το δράμα είναι τόσο όσο, ενώ τα γεγονότα ξετυλίγονται απρόβλεπτα. Τιμάται ο τίτλος του βιβλίου, καθώς ο πρωταγωνιστής, άλλοτε κραταιός λόγιος ερωτιάρης πενηντάρης, γειώνεται κεφάλαιο με το κεφάλαιο, ωριμάζει, καθώς αφήνει ελεύθερα όσα αγαπά, και συμβιβάζεται με τα απόνερα του τέλους του άπαρτχαιντ (κάπως η βία δικαιολογείται, γίνεται αποδεκτή)˙ είναι σαν να κάνει ανατομία στην αλήθεια του, να βρίσκει τον ίδιο του τον εαυτό νεκρό και να ευχαριστιέται με το αποτέλεσμα για πρώτη φορά μετά από καιρό. Η επίγευση είναι γλυκόπικρη: η κατάσταση έφτασε απρόβλεπτα και στο και 5 με μια σκληρή φυσικότητα.