Γενικά, είναι ευφυέστατη η σύλληψη και η πραγμάτωση του έργου, και σε χορταίνει ως αναγνώστη και σε αηδιάζει ως άνθρωπο, ενώ στην πρώτη σελίδα όφειλε να προειδοποιεί για αυτό που έπεται με μεγάλα γράμματα «συνιστάται η διακριτικότητα του θεατή, ακολουθεί ενοχλητικό περιεχόμενο». Η συγγραφέας υφαίνει μια πολυεπίπεδη ιστορία αναπλήρωσης γύρω από την τρομακτική συνθήκη της θεσμοθετημένης ανθρωποφαγίας˙ όταν το ζωικό κρέας μολύνεται και αχρηστεύεται, είναι πλέον κοινωνικά αποδεκτό και θεμιτό να αντικατασταθεί με αυτό του ανθρώπου. Ο πρωταγωνιστής, για να χωρέσει στη νέα διαμορφωθείσα κατάσταση τις ηθικές αξίες και προσωπικές ανάγκες του, αναμετράται με τα όρια των γύρω του και τα υπερβαίνει. Η Μπαστερρίκα έτσι όπως σπάει το ταμπού του κανιβαλισμού είναι σαν να ξαμολάει τις Ερινύες εναντίον σου, κάνει σχετικούς με σένα τους προβληματισμούς γύρω από τη καθολική μεταχείριση των ζώων, τις αντοχές της ηθικής, την πάση θυσία ικανοποίηση του εγώ και τα κοινωνικά αντίβαρα σε στιγμές κρίσης, ενώ σου μαυρίζει την ψυχή με τον νοσηρό ρεαλισμό της - όχι και τόσο μακρινής από μας - δυστοπίας της. Σε ό,τι αφορά το φινάλε, αυτό είναι η απάντηση στην ερώτηση του ενός εκατομμυρίου ευρώ, γνήσιο, παράλληλα, και λογικό προϊόν της περιρρέουσας ατμόσφαιρας˙ σε κάνει λίγο να σαστίσεις, λίγο να φρίξεις, λίγο να ουρλιάξεις από απόγνωση. Εξαιρετικό.