Θεωρώ τυχερό τον εαυτό μου που πέτυχα αυτό το εξαντλημένο μυθιστόρημα του Φλάναγκαν. Η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα κάτι τέτοιο όταν το ξεκίνησα και γι αυτό στην αρχή υπήρχαν στιγμές που δυσανασχέτησα. Όμως είναι τόσος ο γλωσσικός πλούτος, που ξεπερνάς τη γροθιά στο στομάχι και βυθίζεσαι σε μια περιγαφή που ενωματώνει τον κλασικό Κόνραντ σε μεταμοντέρνες ιδέες σχετικά με την αφήγηση. Ο κόσμος που περιγράφεται είναι βίαιος και αποκρουστικός. Μέσα από αυτό τον κόσμο παρελαύνουν χαρακτήρες γκροτέσκοι, παρανοϊκοί και αμοραλιστές κυνηγώντας τα όνειρά τους. Η εξαιρετική χρήση της ιδέας του αφερέγγυου αφηγητή της ιστορίας δίνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον μέχρι το τέλος της ιστορίας. Δεν είναι "εύκολο" βιβλίο και σηκώνει και δεύτερη ανάγνωση σε αρκετά σημεία του.