Όπως λέει και το οπισθόφυλλο μιλάμε για ένα από τα καλύτερα μυθιστορήματα του αιώνα που τρέχει. Οι ιστορίες που αρχικά δείχνουν ανεξάρτητες κινούνται ουσιαστικά σαν μία ιστορία που διατρέχει τον χωροχρόνο. Το να ενώνονται παράλληλες ιστορίες δεν είναι τόσο μεγάλη πρωτοτυπία. Η ικανότητα όμως του συγγραφέα να αλλάζει και το στυλ της αφήγησης κάνει την ανάγνωση συγκλονιστική. Επίσης εντυπωσιακή είναι η σειρά που ο συγγραφέας σε πηγαινοφέρνει στον χρόνο καθώς το μυθιστόρημα εξελίσσεται με γραμμική σειρά των ιστοριών του στο πρώτο μισό του αλλά συνεχίζοντας ως το τέλος πάει αντίστροφα : από το το φριχτό μέλλον ως την αρχική ιστορία. Θα έδινα 9,5 αν υπήρχε. Δεν δίνω 10 καθώς στην επιστροφή προς το παρελθόν κάποια από τις ιστορίες αποκτά μέτρια αστυνομική εξέλιξη που δεν είναι το φόρτε του Μίτσελ από ότι φαίνεται.