Αρκετά κατώτερο του αναμενομένου από εμένα. Το μυθιστόρημα εμβαθύνει περισσότερο στην κατεστραμμένη υλικά και (περισσότερο) ηθικά πόλη του Τόκυο αλλά και της Ιαπωνίας γενικά. Το ότι αυτή η καταστροφή είναι το επίκεντρο και στην ουσία δεν υπάρχουν χαρακτήρες δεν είναι τόσο κακό. Το θέμα είναι ότι αυτό γίνεται σε πολύ μεγαλύτερη έκταση από ότι χρειάζεται. Αρκετά μεγάλα τμήματα (πάνω από 100 σελίδες) θα μπορούσαν να λείπουν. Τα συμφέροντα των χωρών που νίκησαν αλλά και συμμάχησαν μεταπολεμικά με την Ιαπωνία γίνονται ξεκάθαρα. Υπάρχουν και κεφάλαια γραμμένα με λυρικό τρόπο και ταχύ ρυθμό που βοηθούν να το πάει κανείς ως το τέλος.