Πολύ ωραία ιστορία, πολύ ωραία αφήγηση και έχω την τάση να βάλω τέσσερα αστέρια γι αυτούς τους λόγους. Η ανθρώπινη ματαιοδοξία σε προσωπικό και συλλογικό επίπεδο είναι παρούσα και καταστροφική. Οδηγεί σε μια δυστοπία όπου ελάχιστοι άνθρωποι επιβιώνουν στον πλανήτη. Τελικά βάζω τρία αστέρια γιατί έχω μέτρο σύγκρισης τον Άτλα του Ουρανού τπυ Μίτσελ που με παρόμοιο θέμα επεκτείνεται καλύτερα πέραν της ιστορίας και στους χαρακτήρες. Στον Σταθμό 11 οι χαρακτήρες, εκτός από πάμπολλοι, είναι οι περισσότεροι μάλλον επιφανειακοί. Αυτό δίνει μια ανισότητα στο μυθιστόρηρμα που από τη μία ποντάρει πολλά στην εξαιρετική ιστορία που αφηγείται η συγγραφέας και πραγματικά σε κρατάει αλλά μειώνει τη λογοτεχνική αξία με τους μάλλον αδιάφορους και ανεκμετάλλευτους χαρακτήρες του. 3,5 από εμένα.