Διάδοχοι - Το δάκρυ της νεράιδας

  • img
Συνολική βαθμολογία (1-10):

8.7

Κριτικές

3

Εκδόσεις Εκδόσεις Πηγή
ISBN 9789606260919
Μοιράσου αυτό το βιβλίο Facebook    Twitter    E-mail
Παρακολούθηση βιβλίου
Εγγράψου δωρεάν στο Bookfriends.gr, επίλεξε Παρακολούθηση βιβλίου και θα σε ενημερώνουμε κάθε φορά που ένας αναγνώστης γράφει ένα νέο review για το βιβλίο αυτό!
Γράψε τη δική σου κριτική
Θα εμφανίζεται δημόσια.
Η διεύθυνση δεν θα εμφανίζεται δημόσια. Θα λάβεις e-mail επιβεβαίωσης για να καταχωρηθεί η κριτική σου.
Έως 30 χαρακτήρες.
Κριτικές βιβλίου: 3
ID #2272 | ημερομηνία: 2020-06-05
Νάντια Κίσκα | 20 κριτικές

5 χρόνια δάκρυα

Προσπάθησα δίχως αποτέλεσμα να παρατείνω την ανάγνωση του γιατί ένιωθα ότι το τέλος θα με τσακίσει. Προμηνυόταν η θύελλα αφού από τα μισά και μετά δεν έχω σταματήσει να κλαίω. 5 χρόνια είναι αρκετός καιρός και νόμιζα ότι μαζί με την ιστορία του πρώτου βιβλίου, είχα θάψει και τα συναισθήματα που μου είχαν γεννηθεί για τους χαρακτήρες. Αλλά είμαι από τις τυχερές -ή άτυχες- που διάβασα το βιβλίο 2 χρόνια πριν. Έχοντας συναισθηματικούς δεσμούς με το πρώτο βιβλίο καθώς σηματοδότησε την έναρξη των βιβλιοκριτικών μου, δεν μπορούσα να αρνηθώ την σύνδεση που είχα με το δεύτερο από την πρώτη στιγμή που το έπιασα στα χέρια μου. Η Μαρία έχει εξελιχθεί σε έναν συγγραφέα που μπορεί να συνταράξει τον κόσμο σου απλά και μόνο με μια λέξη. Δεν διστάζει να απογυμνώσει τα δυνατά της χαρτιά, να παρουσιάσει φόβους και ευαισθησίες και να καταστρέψει την ψυχή σου μέσω της πένας της. Δεν κρύβω ότι εξαγριώθηκα με την απόφαση της να παρατείνει το βασανιστήριο μας σε άλλα 7 βιβλία + 5 το prequel (Δεν πιστεύω ότι θα είναι 3, δεν μου αλλάζετε γνώμη). Όμως... μπορεί να έχω καβατζώσει τα 40 μέχρι να τελειώσει τα πάντα (ελπίζοντας σε ένα καλύτερο χρονοδιάγραμμα και στην έκδοση ενός βιβλίου το χρόνο, όσο και εάν με πονάει γιατί η ψυχή μου επιζητά και άλλα) όμως πιστεύω ακράδαντα ότι είναι ένα ταξίδι που αξίζει το ρίσκο να ακολουθήσεις. Κάθομαι και κοιτάω το κλειστό βιβλίο και δεν μπορώ να κρύψω ότι ανεβαίνουν μερικά δάκρυα στα μάτια μου αναλογιζόμενη τι μόλις διάβασα. Ελπίζω μόνο να αναδυθεί από τις στάχτες, ο κόσμος που αξίζει σε όλους. Σαν ένας άλλος φοίνικας. Το ταξίδι είναι μαγικό και πρέπει να το ακολουθήσετε. Η γραφή μαγεύει, οι εικόνες παρασύρουν, οι λέξεις καθηλώνουν. Είστε δεν είστε λάτρης της μαγείας ή της λογοτεχνίας του φανταστικού, πρέπει να το διαβάσετε. Είναι αυτό το ένα βιβλίο που δεν πρέπει να λείπει από καμία βιβλιοθήκη. Υπερβολικό; Ίσως. Όμως έτσι το αισθάνομαι και έτσι το μεταδίδω.

ID #2042 | ημερομηνία: 2020-06-04
Eliz_white | 12 κριτικές

Μια ωραία συνέχεια

Πλοκή: 3/5 Χαρακτήρες: 3.5/5 Κόσμος: 4/5 Σύνολο: 3.5/5 Λίγα λόγια για το βιβλίο... Η πρωταγωνίστρια μας, η Λίνα, έχει πλέον ανακαλύψει την οικογένεια της, η οποία την υποδέχεται με στοργή και αγάπη, βοηθώντας την να αντεπεξέλθει στα καθήκοντα της αλλά και να μάθει όσα περισσότερα γίνεται για τον μαγικό κόσμο. Παρόλα αυτά υπάρχουν διάφορα θέματα που δεν την αφήνουν να συγκεντρωθεί ολοκληρωτικά στον στόχο της. Ένα από αυτά φυσικά είναι ο Ντάνιελ. Ο τελευταίος, περνάει μια δύσκολη φάση, το οποίο είναι αναμενόμενο με όλα αυτά που του συνέβησαν, και ως αποτέλεσμα κρατά τους δικούς του ανθρώπους μακριά. Αυτή του η αντίδραση επηρεάζει αρκετά τον φίλο και σωματοφύλακα του Τζέιμς, ο οποίος δεν έχει μόνο τον Ντάνιελ να τον απασχολεί αλλά και την γλυκιά παρουσία της Ηλέκτρας. Τι μου άρεσε... Στο δεύτερο βιβλίο της σειράς διαβάζουμε από την οπτική τριών ανθρώπων: της Μελίνας, του Ντάνιελ και του Τζέιμς. Η εναλλαγή των προσώπων γίνεται πολύ ομαλά, δίνοντας μια ευχάριστη χροιά στο βιβλίο. Οι χαρακτήρες φαίνονται αληθινοί και διαφορετικοί μεταξύ τους πηγαίνοντας την ιστορία ένα βήμα παρακάτω. Αυτό που μου άρεσε ιδιαίτερα σε αυτό το βιβλίο ήταν ο μαγικός κόσμος. Μαζί με την Λίνα είδαμε την εξέλιξη του, τις συνήθειες και τον τρόπο λειτουργίας του. Είναι πραγματικά πολύ καλοστημένος, χωρίς να σε ξενίζει, με όλα τα απαραίτητα στοιχεία για να σε κάνει να πιστεύεις ότι είσαι μέρος του καθώς διαβάζεις. Το αγαπημένο μου σημείο ήταν όταν επισκέφτηκε η Λίνα μία από τις φυλές και μπορέσαμε να την γνωρίσουμε καλύτερα. Ελπίζω να ακολουθήσουν κι άλλα τέτοια. Τι δεν μου άρεσε... Το βιβλίο αποτελείτε από τρία μέρη. Στο πρώτο μέρος τα γεγονότα περισσότερο τα βλέπουμε παρά τα ζούμε. Μέχρι περίπου λίγο πριν την μέση του δεύτερου μέρους πιστεύω ότι υπήρχαν πολλά λόγια για να γίνουν λίγα πράγματα. Θεωρώ ότι η Λίνα άργησε να ξυπνήσει και να πάρει την κατάσταση στα χέρια της. Το βιβλίο κυλούσε αλλά όχι τόσο γρήγορα όσο στο δεύτερο μισό και τρίτο μέρος του βιβλίου (Τα οποία και καταβρόχθισα σε λιγότερο από μία μέρα). Ένα ακόμα πράγμα που με κράτησε πίσω με το βιβλίο στην αρχή ήταν οι αναφορές που γινόντουσαν στο πρώτο. Πολλές φορές, όπως για παράδειγμα από την μέση του βιβλίου και μετά, ήταν βοηθητικό αλλά στο πρώτο μέρος ήταν κουραστικό για κάποιον που είχε διαβάσει πρόσφατα το πρώτο. Αυτό θα μπορούσε να λυθεί εύκολα με ένα μικρό κεφάλαιο στην αρχή του βιβλίου, το οποίο θα περιέγραφε συνοπτικά τα γεγονότα του προηγούμενου βιβλίου. Αυτοί είναι και οι λόγοι που το βιβλίο έχασε 1,5 αστέρι. Το συμπέρασμα... Το βιβλίο Διάδοχοι 2: Το δάκρυ της Νεράιδας είναι από τα βιβλία τα οποία όταν τα τελειώσεις, οι χαρακτήρες του δεν σε αφήνουν να τους αποχωριστείς. Είναι ένα βιβλίο που ο μαγικός του κόσμος σε υποδέχεται και σε ενσωματώνει στην ιστορία και τους κανόνες του, αναγκάζοντας σε υποσυνείδητα να μην θες να τον αφήσεις. Μπορεί να αργεί να μπει λίγο στο ψητό αλλά όταν το κάνει, δεν σε απογοητεύει. Δεν θα καταλάβεις για πότε διάβασες το μισό από το δεύτερο και το τρίτο μέρος του. Αν θέλεις ένα βιβλίο με χαρακτήρες που θα σε κάνουν να τους αγαπήσεις και να συμπάσχεις μαζί τους, αν θες να δεις έναν μαγικό κόσμο με πολλές λεπτομέρειες και δολοπλοκίες, τότε αγόρασε το Δάκρυ της Νεράιδας. Και αν έχεις λίγο υπομονή μαζί του, τότε να είσαι σίγουρη/ος ότι θα σε ανταμείψει.

ID #1242 | ημερομηνία: 2020-06-03
Αλέξης Ζησιμόπουλος | 37 κριτικές

Διάδοχοι 2#

Πριν συνεχίσετε την ανάγνωση της άποψής μου για το βιβλίο «Διάδοχοι: Το Δάκρυ της Νεράιδας» θα ήθελα να αναφέρω πως όσα πω ίσως να και θα περιέχουν spoilers για το περιεχόμενο του βιβλίου σε κάποιο βαθμό, ειδικά στις τελευταίες παραγράφους. Θα το καταλάβετε. Επιπλέον, όσα ξεκινήσω εδώ συμπληρώνουν όσα γράφω στο σχόλιό μου για το πρώτο μέρος της σειράς «Διάδοχοι: Η Πληγή του Δράκου» και, προφανώς, αυτή είναι άποψή μου έχοντας διαβάσει και τα δύο βιβλία τη στιγμή που την γράφω. Ο εναλλακτικός τίτλος θα ήταν «Ο Αλέξης παραδόξως εκθειάζει ένα βιβλίο σε 1273 λέξεις» Η αλήθεια είναι πως το περίμενα να μου αρέσει πολύ το Δάκρυ της Νεράιδας. Νιώθοντας ήδη μια σύνδεση απ’ το πρώτο βιβλίο με τη φυλή της νεράιδας και θέλοντας να τη δω παραπάνω, αναμένοντας τη συνέχεια της ιστορίας, την εξέλιξη των χαρακτήρων και τη διεύρυνση του κόσμου, ήμουν ενθουσιασμένος. Ήδη απ’ το εξώφυλλο και τις πρώτες σελίδες ήξερα ότι δύσκολα θα απογοητευόμουν. Ταυτόχρονα όμως, περίμενα με αυστηρότητα να συμβούν πράγματα. Έχοντας υψηλές προσδοκίες απ’ το πρώτο βιβλίο, περίμενα πολλά μπαίνοντας στο δεύτερο. Για να καταλάβετε πόσο απόλαυσα αυτό το βιβλίο, πρέπει να σας εξομολογηθώ κάποια πράγματα για μένα. Διαβάζω αργά. Είμαι αργός αναγνώστης και μπορεί να μου πάρει αρκετό καιρό να τελειώσω ένα βιβλίο. Οι ρυθμοί μου μπορεί να είναι αργοί, μα δεν ξεχνάω ποτέ τίποτε και μου είναι εύκολο να μπαίνω στο κλίμα αναλόγως των ορέξεων μου, οπότε δεν με ενοχλεί. Επίσης, δύσκολα μπλέκομαι συναισθηματικά με βιβλία. Οι φορές που έχω δακρύσει, τρομάξει, ανακουφιστεί ή θυμώσει με βιβλία είναι μετρημένες σε λίγα δάκτυλα. Ίσως μου φταίει το μέσο, μα δύσκολα παρακινούμαι τόσο συναισθηματικά όσο κι αν ασχολούμαι ή απολαμβάνω μια ιστορία. Είναι ασυνήθιστο λοιπόν για μένα να διαβάσω «γρήγορα» ένα βιβλίο, τελείωσα όμως το Δάκρυ της Νεράιδας μέσα σε τρεις μέρες, διαβάζοντας ένα μέρος του κάθε μία μέρα. Κυρίως επειδή δεν μπορούσα να διακόψω την ανάγνωση. Είναι επίσης ασυνήθιστο να «ασχολούμαι συναισθηματικά» με μια ιστορία βιβλίου, αλλά λίγο πριν το τέλος του βιβλίου σίγουρα κατάφερε να με συγκινήσει. Ο λόγος που δέθηκα τόσο με το βιβλίο είναι ο τρόπος που κατάφερε όλα όσα περίμενα να δω να πηγαίνουν ένα βήμα παραπέρα απ’ το πρώτο βιβλίο να παίρνουν ζωή με έναν τρόπο που ταίριαξε επακριβώς μ΄ αυτό που λατρεύω να διαβάζω. Είναι μερικές φορές λες και δεν γίνεται τίποτε άμεσα σημαντικό, μα ακόμη κι αυτό είναι τόσο ενδιαφέρον. Δεν ξέρω αν το εξηγώ σωστά, μα η κάθε λεπτομέρεια μου έδινε κάτι διαβάζοντας. Ακόμη και η ροή που διατηρούνταν με τα κεφάλαια να έχουν πιο συγκεκριμένο και όμοιο μέγεθος βοήθησε στο να κυλάει πολύ εύκολα η ανάγνωση. Οι «νέοι» (όπου νέους θεωρώ και όσους ήδη ξέραμε αλλά ουσιαστικά εδώ γνωρίσαμε και απέκτησαν ρόλο) χαρακτήρες όπως ο Λεονάρδος, ο Ραούλ, ο Αρθούρος και τόσοι άλλοι κόλλησαν σαν παζλ στις σωστές θέσεις της ιστορίας και της εξέλιξης του Ντάνιελ και της Μελίνας. Πολύ περισσότερο, το πώς η Μελίνα και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει (και τα νέα που φέρνει στον εαυτό της) αντικατοπτρίζονται και αντιπαραθέτονται μέσα απ’ τη σχέση της με: τον Αρθούρο, τη Χρυσάνθη, τον Μπομπ, τον Σεμπάστιαν κι έπειτα τους λοιπούς άρχοντες, πρίγκιπες και νεράιδες, έρχονται να ωθήσουν με τον πιο εξαιρετικό τρόπο την προσωπικότητά της στο επόμενο στάδιο αλλά και να δώσουν προσωπικότητα στους γύρω της (όση φυσικά, χωράει ο ρόλος που επιτελούν την εκάστοτε στιγμή). Η εξερεύνηση του μαγικού κόσμου χωρικά, ταξικά, νομικά, ηθικά, εθικά και συνολικά μου έδωσε ακριβώς αυτό που αποζητούσα απ’ το πρώτο βιβλίο. Που συνοψίζεται αν απλά πω: Ναι, μάθαμε περισσότερα και αυτό με χαροποιεί. Αλλά είναι τόσο, μα τόσο σημαντικό αυτό και συνέβη την κατάλληλη στιγμή στο δεύτερο μέρος της σειράς των βιβλίων. Περισσότερη σημασία δίνεται αυτή τη φορά και στην οπτική του Ντάνιελ, για τον οποίο μαθαίνουμε και περισσότερο μέσω του Τζέιμς που έχει σταθερά δικές του αφηγήσεις πια. Οι χαρακτήρες που πλαισιώνουν τον Ντάνιελ είναι εξίσου σημαντικοί με εκείνους που πλαισιώνουν τη Μελίνα, μα εδώ το βάρος πέφτει στον ίδιο και την ψυχοσύνθεσή του. Όπως έκανα μια αναφορά στη Μελίνα στην άλλη άποψη που έγραψα για το πρώτο βιβλίο, θα ήθελα τώρα να μιλήσω για τον Ντάνιελ: Σαν προσωπικότητα, ο Ντάνιελ έχει αρκετά στοιχεία με τα οποία μπορώ να συνδεθώ κι εγώ σαν χαρακτήρας. Παρακαλώ μην σας τρομάζει αυτό! Βέβαια δεν μπορώ να το εξηγήσω περαιτέρω, μα μπορώ να συνδέομαι αρκετά με τον Ντανιελ και τις αντιδράσεις και σκέψεις του σαν τύπο ανθρώπου. Ο Ντάνιελ είναι ο άνθρωπος που φορτώνει στις πλάτες του ευθύνες για να ασφαλίσει τις σχέσεις με όσους νοιάζεται. Του είναι δύσκολο να εμπιστευτεί και να βρίσκεται συναισθηματικά εκτεθειμένος, γιατί όποτε το έχει επιχειρήσει πληγώνεται με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Με το να υψώνει αμυντικούς τοίχους και να είναι ψυχρός, κρατάει μακριά πιθανούς φίλους και τους ήδη υπάρχοντες κοντύτερα. Φυσικά υπάρχει ένα εγωιστικό στοιχεία σ’ όλα αυτά, μα πόσο μπορείς να κατηγορήσεις κάποιον που θέλει να διαφυλάξει τον εαυτό του ακέραιο; Είναι απ αυτούς που διώχνει ανθρώπους που νοιάζεται από κοντά του, αλλά κατά βάθος δεν θέλει να φύγουν. Θέλει να επιβεβαιώσει ότι θα επέμεναν να μείνουν, θα είχε ανάγκη να του δείξουν ότι νοιάζονται επειδή αλλιώς δεν θα σωθεί απ’ τον αυτοκαταστροφικό εαυτό του. «Πρέπει» να είναι σκληρός για να προστατεύει τον εαυτό του και κατ΄ επέκταση τους γύρω του. Πρέπει να είναι έτσι ώστε να του μείνουν άνθρωποι στους όποιος να έχει τη δυνατότητα να αφεθεί. Δεν θέλει να πληγώσει κατά βάθος κανέναν που νοιάζεται. Αν γνωρίζει πως θα σε πληγώσει με το να πληγώνει τον εαυτό του, θα προσπαθήσει να γίνει καλύτερα. Ίσως ακούγεται περίεργο και δεν μπορείς να το νιώσεις, μα σίγουρα είναι εύκολο να το αντιληφθείς. Και μετά έρχεται η Λίνα. Ένα άτομο στο οποίο ο Ντάνιελ εμφανίζει τις ευαίσθητες πλευρές του. Η Λίνα θα πρέπει να σκάψει τις ψηφίδες της προσωπικότητας του μέσα απ τους αμυντικούς τοίχους που υψώνει. Δεν είναι ακατόρθωτο αλλά θέλει υπομονή. Κυρίως επειδή η Λίνα δεν μπορεί παρά να σκάβει με δακτυλήθρα. Αν δεν μπορέσει να το κάνει όμως ο Ντάνιελ θα καταστραφεί εσωτερικά σε βάθος χρόνου. Ο Ντάνιελ δεν είναι αδύναμος χαρακτήρας. Είναι όμως ο πιο ευάλωτος. Το βιβλίο εξερευνά περισσότερο τα πάθη και τις ανασφάλειες του και τα περισσότερα απ’ αυτά, δίνονται με σωστό, κατανοητό και όμορφα παρουσιασμένο τρόπο. Δίνεται βάση στο γενικότερο αίσθημα της ψυχολογίας του παρά στις επιμέρους πράξεις που οδηγούν εκεί κατ’ εμέ, οπότε δεν θα σταθώ σε λεπτομέρειες όπως το ζήτημα της εξάρτησής του που πιστεύω δεν εξερευνήθηκε τόσο σωστά όσο θα μπορούσε. Δεν έχω να προσάψω κατηγορίες ούτε να πω πολλά περισσότερα. Ακόμη και το δεύτερο μέρος που το βρήκα προσωπικά αργό και βαρετό, δεν με ωθεί να το σχολιάσω αρνητικά. Δεν υπήρχε κάτι αρνητικό και κακογραμμένο. Απλά όλοι έχουμε τις προτιμήσεις μας. Αυτό που είναι θαυμάσιο είναι πόσο απλό είναι το βιβλίο. Σαφώς είναι μια τεράστια ιστορία σε πολλές σελίδες, μα αυτό δεν το κάνει αυτόματα σύνθετο. Είναι στην ουσία της μια απλή ιστορία που φαντάζει να συνδυάζει και γνώριμα στοιχεία. Δεν πρωτοπορήσαμε σε κανένα απολύτως επίπεδο εδώ πέρα. Ωστόσο, το ότι είναι απλό δεν το κάνει απλοϊκό. Μεταχειρίζεται τα στοιχεία που συνθέτουν την ουσία του με τον καλύτερο μάλλον δυνατό τρόπο. Είχα στο μυαλό μου μια σκέψη η οποία είναι βεβαιότητα πλέον έχοντας τελειώσει το βιβλίο και όλη την ιστορία που υπάρχει προς ανάγνωση τώρα: Το Δάκρυ της Νεράιδας είναι το αγαπημένο μου ελληνικό βιβλίο φαντασίας που έχω διαβάσει ως τώρα. Πετυχαίνει τόσα πολλά με τόσο φυσικό τρόπο. Με κέρδισε. Αυτό σημαίνει πως αναγκαστικά, θα έπρεπε να έχω (ΚΑΙ ΕΧΩ) την αξίωση να πω πως είναι και το καλύτερο ελληνικό βιβλίο φαντασίας που έχουμε αυτή τη στιγμή. Βέβαια, μπορώ να πω αυτή την πρόταση μόνο και μόνο επειδή η Μουστοπούλου δεν έχει γράψει ακόμα τη συνέχεια.

Top5 βιβλίων με τις περισσότερες κριτικές στην κατηγορία

Λυκόφως (28)
Meyer Stephenie
Ψυχογιός

Αγώνες πείνας 1 (26)
Collins Suzanne
Ψυχογιός

Ο κύριος Μερσέντες (17)
King Stephen
Bell / Χαρλένικ Ελλάς

Η εποχή των θρύλων (15)
Δημακόπουλος Γρηγόρης Κ.
Εκδόσεις Πηγή

Top5 βιβλίων με τις περισσότερες κριτικές στην κατηγορία