Για μένα προσωπικά, το εξώφυλλο ενός βιβλίου με αμαξίδιο ή ένα οπισθόφυλλο που αναφέρει μια ιστορία με έναν συνάνθρωπο ΑΜΕΑ, είναι καμπανάκι για να το διαβάσω. Η ιστορία που έπλασε ο Γιώργος Παναγιώτου, βασίζεται στην ταύτιση του εαυτού του με τον θρυλικό και τυρρανισμένο Οδυσσέα, καθώς όπως και εκείνος, έχασε στη ζωή του τα πάντα και πάλεψε για τη δική του Ιθάκη. Ο συγγραφέας από τα πρώτα χρόνια της ζωής του, διαγνώσθηκε με μυϊκή δυστροφία Duchenne, μια κληρονομική πάθηση. Και ανάμεσα στον αγώνα της οικογένειας του για την υγεία του, συνέβησαν και άλλα δυσάρεστα γεγονότα, τα οποία συνέθεσαν το ταξίδι που θα μας αφηγηθεί. Όπως αναφέρει και ο ίδιος, δεν αναζητά να κερδίσει τον "οίκτο" αλλά να "εμπνεύσει" άτομα με παρόμοια βιώματα. Μια παράξενη αίσθηση "παραμυθιού" μυθολογίας καθώς η αντιπαραβολή με το ταξίδι του Οδυσσέα είναι τόσο εύστοχα ταιριασμένη. Μου άρεσε η απουσία ονομάτων όσο αφορά τα πραγματικά πρόσωπα. Μια αφήγηση ωδή στην οικογένεια και τη φιλία. Μια διαφορετική ματιά στην αγάπη και τον έρωτα. Παραδείγματα που αναδεικνύουν την πίστη και τη θέληση. Έχω κάποιες ενστάσεις σε κάποιες απόψεις του ίσως γιατί δεν μπόρεσα να καταλάβω το σκεπτικό του(;). Ένιωσα μια μικρή επανάληψη στα λεγόμενα του και ίσως μια παραπάνω παιδικότητα στην ανάλυση των σκέψεων του, που δικαιολογείται βέβαια απόλυτα από το νεαρό της ηλικίας του. Μέσα λοιπόν σ'αυτό τον παραλληλισμό του ταξιδιού του Οδυσσέα με το δικό του, αναδεικνύει τα βαθύτερα νοήματα του μύθου που ταυτίζονται με την πραγματικότητα της ζωής του. Αν κρατώ κάτι είναι πως τα μεγαλύτερα μαθήματα τα κερδίζεις στον δρόμο για την κατάκτηση του ονείρου...