Ένα ακόμη μικρούλικο βιβλιαράκι 105 μόλις σελίδων, που διαβάζεται πάρα πολύ ευχάριστα σε 2 ωρίτσες το πολύ. Πρόκειται για μια πολύ καλογραμμένη –αλλοίμονο, νομπελίστας είναι ο άνθρωπος- αλλά ομολογουμένως δυνατή ιστορία. Μια κλεφτή ματιά στα απρόοπτα και την ανοησία της «εξέλιξης» της ανθρωπότητας. Μια ιστορία για «κλέφτες κι αστυνόμους», η οποία όμως μας σπρώχνει να σκεφτούμε την αστυνομία ως μια «εξωκρατική οντότητα», αυτόβουλη και αυτοκινούμενη. Την ανατροπή του τέλους –πόσο θλιβερή αλήθεια- την είδα να έρχεται αλλά κατά τα άλλα απόλαυσα το πώς η πλοκή στροβιλιζόταν σε ιλιγγιώδεις σπείρες αρχικά, προτού απογειωθεί δραματικά και μας οδηγήσει σε ένα υπέροχο τέλος!

«Ναι, η σιωπή είναι αλήθεια. Αλλά μια αλήθεια που σιωπά, και όσοι μιλάνε θα έχουν δίκιο».