"Η χρονιά της μαγικής σκέψης", είναι κατά κύριο λόγο ένα βιβλίο στενάχωρο. Η συγγραφέας, με αφορμή τον ξαφνικό θάνατο του επί 40χρόνια συζύγου της, επίσης συγγραφέα John Gregori Dunne, ξεκινά να γράφει αυτό το βιβλίο 10μήνες μετά, χαρακτηρίζοντας το "τρόπο επιβίωσης" από τα συναισθήματα της. Είναι ένα ξεχωριστό χρονικό πένθους. Μεταφέρει με μια ψύχραιμη και κατασταλαγμένη μάτια όσα συνέβησαν τις στιγμές του πανικού και της μετέπειτα θλίψης, μα και μια χρονική τοποθέτηση των γεγονότων αλλά και των αμέτρητων σκέψεων που ακολούθησαν. Οι σκληρές αλλά αναγκαίες πρώτες ώρες μοναξιάς, η διαφορετικότητα του πένθους από την οδύνη, τα παράξενα παιχνίδια του μυαλού της και όλες εκείνες οι ασήμαντες στιγμές πριν το συμβάν που "όλα έμοιαζαν φυσιολογικά, πριν όλα πάψουν να είναι", οι μνήμες της ζωής της που τοποθετούνται χρονικά στο πριν και το μετά του θανάτου του Τζον, είναι μερικά από όσα διηγείται σε αυτό στο βιβλίο, στην προσπάθεια της να αποδεχτεί μέσα της την απώλεια του αγαπημένου της. Ανάμεσα στο γκρίζο πέπλο που περιβάλει το βιβλίο, η Didion με συγκλόνισε αναφερόμενη τόσο εύστοχα στη διαφορά μεταξύ "του πένθους όπως το φανταζόμαστε και του πένθους όπως είναι αληθινά." Στα αρνητικά ένα μεγάλο κομμάτι, όπου επικεντρώνεται στην πολύμηνη νοσηλεία της κόρης τους, πριν και μετά το θάνατο του Τζον, κυρίως γιατί αναλώνεται σε αμέτρητες ιατρικές λεπτομέρειες και ονόματα που με κούρασαν και δεν μου ταίριαζαν σε αυτό που περίμενα να διαβάσω.