Ήταν να μην ξεκινήσω να διαβάζω Νοτόμπ… έχω κολλήσει. Η γραφή της είναι εθιστική. Και παρόλο που «Το προνόμιο του πρίγκιπα» δεν είναι το καλύτερό της, απ’ όσα έχω διαβάσει μέχρι τώρα, το απόλαυσα μέχρι και την τελευταία του αράδα. Με μόλις 137 σελίδες η νουβέλα αυτή είναι ένα ελαφρύ και φωτεινό ανάγνωσμα που θα σας κάνει να χαμογελάσετε πολλές φορές. Ένα ηθικό ή και ανήθικο –αναλόγως από ποια πλευρά το βλέπει κανείς- παραμύθι για μεγάλους. Μέσα στις σελίδες του η Νοτόμπ πραγματεύεται παράδοξα, ισχυρισμούς και μισές αλήθειες και μοιράζεται μαζί μας την ουτοπία δυο ανθρώπων που η μοίρα έδωσε να συναντηθούν. Διαβάζοντάς το μου ήρθαν στο μυαλό σκηνές από τον «κυανοπώγωνα». Δε σας λέω περισσότερα για να μην κάνω σπόιλερ. Το τέλος μου φάνηκε «λίγο» για το βιβλίο αυτό αλλά ακόμη κι έτσι ήταν ικανοποιητικό. Και για να μη ξεχάσω... το βιβλίο το βρίσκετε μόνο στα παλαιοβιβλιοπωλεία και τις ομάδες αγοραπωλησιών μιας κι είναι εξαντλημένο από τον εκδοτικό.