Από τη μία πλευρά γράφει για τν ανατολική πλευρά η Κλαούντια Ρους στη Δική μου ελεύθερη γερμανική νεολαία. Μέσα από τις αναμνήσεις της, μας περνάει τα συναισθήματά της για όλα όσα βίωνε κατά την παιδική και εφηβική της ηλικία: «Υπάρχουν απώλειες στη ζωή που δεν ξεπερνιούνται ποτέ. Ας πούμε, εγώ δεν μπορώ να ξεχάσω με τίποτα ένα δεματάκι που κατάσχεσε η Στάζι και προοριζόταν ειδικά για μένα. Είχε έρθει από την Ιταλία και περιείχε ένα μπλε κασκόλ με ασορτί σκούφο. Το γράμμα που συνόδευε το δώρο έφτασε, το δέμα όχι. Δεν το ξέχασα ποτέ. Ακόμα το περιμένω.» Όμως δεν μένει μόνο στις αναμνήσεις της αυτές. Περιγράφει το φέρι μποτ για Σουηδία που ονειρεύονταν πάντα να πάρουν οικογενειακώς: «Τότε δεν ήξερα πόσοι άνθρωποι είχαν σκοτωθεί προσπαθώντας να δραπετεύσουν μέσω της Βαλτικής, ή ότι οι Σκανδιναβοί ψαράδες έβρισκαν για χρόνια, ξανά και ξανά, πτώματα στα δίχτυα τους και ότι η αγαπημένη μου θάλασσα είχε μετατραπεί σε παγίδα θανάτου από τη ΛΔΓ. Δεν είμαι σίγουρη αν θα ξαναέκανε ποτέ μπάνιο σε αυτή τη θάλασσα, αν τα ήξερα όλα αυτά.»