spoiler alert Ένιωσα ότι διάβασα 2 βιβλία. Το πρώτο, που είχε σαν πρωταγωνιστή τον Γιόζεφ και τις περιηγήσεις του στη Γαλλία και την Αλγερία μέχρι να καταλήξει στην Τσεχία και το δεύτερο, με πρωταγωνίστρια την Έλενα και τη δική της περιπέτεια στην Τσεχία με τον Ερνέστο. Το πρώτο μέρος, αν και γοητευτικό ένιωθα ότι ήταν επιφανειακό, δηλαδή πέρα από τα γλέντια στου Παντοβανί που ήταν θεσπέσια, ο ήρωας πέρασε τα χίλια μύρια και σε εμένα, την αναγνώστρια δεν αποτυπώθηκε τίποτα από αυτά τόσο έντονα. Παρόλα αυτά, το μέρος αυτό είχε μια ατμόσφαιρα. Το δεύτερο μέρος ήταν ένα κλασικό βιβλίο από αυτά που περιγράφουν την απάλευτη ζωή στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού. Αν και γενικά έχω πολιτικές διαφωνίες με διάφορα από όσα λέει, δε θα σταθώ εδώ. Νομίζω ότι και πάλι εμμένει σε μια περιγραφική κατάσταση, μην μπαίνοντας στην ουσία, τη στιγμή που ένας Κούντερα πχ. με μία εικόνα θα είχε μεταφέρει περισσότερα αισθήματα, κριτική στο καθεστώς, αλλά και ουσία από ότι όλο αυτό το δεύτερο μέρος του Γκενασιά. Επίσης με εκνεύρισε η ευκολία με την οποία πάντρευε τους πρωταγωνιστές του και πραγματικά αναρωτιέμαι για τη χρησιμότητα του να βάλει τον Τσε Γκεβάρα στο ρόλο του Ραμόν. Ένας απλός αντάρτης από τη Λ. Αμερική, με επαφές στην ΕΣΣΔ δεν αρκούσε;