Ένα σκοτεινό αλλά παράλληλα πανέμορφο πορτρέτο του αμερικανικού εμφυλίου πολέμου μέσα από τη ματιά μιας γυναίκας!

«Ήξερε πως δεν ήμουν ακόμα έτοιμη να γυρίσω στο σπίτι και ότι αν δεν έμενα να δω κάποιες μάχες, θα με κυρίευαν για πάντα ο αντίλαλος της λύπης και η οδύνη των τύψεων.»

Είναι η πρώτη φορά που διαβάζω βιβλίο αυτού του είδους και μπορώ να σας πω με βεβαιότητα ότι το “Neverhome” είναι ένα ακατέργαστο διαμάντι. Βαθύ και αληθινό, με ωραία γλώσσα και υπέροχη πρόζα, που σε κάνει να σκέφτεσαι την ανθρώπινη φύση με διαφορετικό τρόπο. Όμορφα κι απλά γραμμένο, χωρίς φιοριτούρες, αποτυπώνει άψογα τους απάνθρωπους ρυθμούς του πολέμου. Ο Hunt αφηγείται υπέροχα την ιστορία μιας γυναίκας στρατιώτη, μέσα από την οπτική γωνία της οποίας, συνειδητοποιείς ότι άπαξ και φύγεις από το «σπίτι», δε θα επιστρέψεις ποτέ σε αυτό που άφησες πίσω και πώς αν, παρ’ όλ’ αυτά επιλέξεις να φύγεις για να γνωρίσεις τον εαυτό σου, μπορεί τελικά να χάσεις όλους τους άλλους. Αγάπησα τη γλώσσα και τη «φωνή» της Κόνστανς. Την κουβαλάω ακόμη μέσα μου. Ένα πραγματικά εξαίσιο βιβλίο, γεμάτο έμπνευση, ελπίδα, μα και θλίψη!

«Ο φόβος σε βρίσκει. Σε βρίσκει πάντα.»

Λυρικό, στοχαστικό και πένθιμο το “Neverhome” είναι ένα βιβλίο που κάθε βιβλιόφιλος θα ήθελε να έχει στη βιβλιοθήκη του. Μια ιστορία γεμάτη ψυχή, ιστορία, ζωή και θάνατο. Ένα βιβλίο που το κρατάς στην καρδιά σου και θες να συζητήσεις γι’ αυτό ξανά και ξανά. Σίγουρα ένα από τα κορυφαία μου για το 2022!