Ο Ότα Πάβελ μέσα από τα 15 αυτοβιογραφικά διηγήματα του μας παρουσιάζει το χρονικό της ενηλικίωσης του. Ο πατέρας του ήταν ο άνθρωπος που τον έφερε σε επαφή με τη τέχνη του ψαρέματος. Η συνεχή ενασχόληση του τον έκανε να το αγαπήσει και παράλληλα ήρθε πιο κοντά με τη φύση, τη θάλασσα και τον ορυκτό πλούτο.

Όταν όμως ο πατέρας και τα αδέλφια του στάλθηκαν κατά τη γερμανική κατοχή σε στρατόπεδα συγκέντρωσης ο ίδιος ανάλαβε τη φροντίδα της μητέρας του. Όσο κι αν ο πόλεμος «μαύρισε» τη παιδική αθώα του ψυχή, το ψάρεμα του άνοιξε το δρόμο της ελευθερίας. Τον έκανε να αγαπά, να ονειρεύεται, να ζει και να νιώθει τη κάθε του στιγμή. Η φύση τον γαλούχησε με το πείσμα και την υπομονή που οφείλει να έχει ο κάθε άνθρωπος στις δύσκολες στιγμές που βιώνει.

Ο συγγραφέας σε μία φάση της ζωής του εμφάνισε συμπτώματα μανιοκατάθλιψης και μοιράζεται τις σκέψεις του στο τελευταίο διήγημα «Τα λόγια πριν το τέλος». Ένα κείμενο βαθύτατα εξομολογητικό και δυνατό.

Η γραφή του είναι άμεση και οι υπέροχες περιγραφές που κάνει σε κάνουν μέτοχο στο μεγαλείο της φύσης. Ανακαλύψτε το και χαθείτε στις σελίδες του. Καλή ανάγνωση..